bolu satılık daire ve mahşer bilgileri sizlere en güzel bilgileri hazırlayan bolu satılık daire elinden gelen gayreti gösterdi ve bolu satılık daire diyorki Nadine zevk ve dehşetin öne çıktığı yoğun hisler içindeydi, g, tırmanışlar için uygun olmayan Vespa’sıyla buraya gelirken Harçlı Nederland’da hissettiklerini hissetmişti. Kara Adam’ın varlığını duyu,^ yabiliyordu. Harold bunu teknolojik bir yolla hissetmiş, mıknatısın bir metal parçası gibi ona yönelmişti. Oysa Nadine’in yaşadığı dal^, zemli olay, sınırın öte yanına geçmekti. Sanki şu an, sadece yamaçlanfç olduğu bu dağlar, iki ayrı etki küresinin arasındaki tarafsız böigeif batıda Flagg, doğuda yaşlı kadın. Ve burada sihir her iki yöned,^, akıyor, birbirine karışıyor, ne Tanrı’ya, ne Şeytan’a ait, tamamen di| olan kendi karışımını oluşturuyordu. Nadine kendini büyülü biryerdejı gibi hissediyordu.Ve cadı tahtası...
Üzerinde TAYVAN MALIDIR yazan parlak renkli kutuyu kayıtst bir kenara fırlatmıştı. Cadı tahtası çok adi bir malzemeden yapılmış# görünüyordu. Ama önemli değildi. Sadece bir kez kullanacağı-kull» ya cesaret edebildiği- bir aletti ve malzemesi adi de olsa işlevini p getirecekti: bir kapıyı açmak, bir pencereyi kapamak, bir isim yazmak Kutunun üstündeki yazı tekrar gözünün önünde belirdi: Dostlam şaşırtın! Toplantılarımzı renklendirin!
Larry’nin Honda ile giderken yüksek sesle söylediği o şarkı ney Merhaba santral, hanınızın nesi var? Görüşmek istediğim... Kiminle görüşecekti? En önemli soru buydu, değil mi?
Cadı tahtasını daha önce bir kez, üniversitede öğrenciykenküli mıştı. Üzerinden on iki yıldan fazla zaman geçmişti... ama dün gibi Tedavi edici okuma dersinin ödeviyle ilgili bir soru sormak içinyatd nenin üçüncü katında kalan Rachel Timms adlı kızın odasına gitmişti, kızlarla doluydu, herhalde altı yedi kişi vardı. Kıkırdayıp giilüşüyori; Nadine kafayı otla ya da kokainle bulmuş olduklarını düşünmüştü,
“Kesin artık!” demişti Rachel kıkudayarak. “Eşekler sürüsü gibi anırsanız ruhlar bizimle asla temas kurmaz.”
Gülen eşekler fikri kızlan çok eğlendirmiş ve bir başka kahkaha una sebep olmuştu. Cadı tahtası o gün de şimdi olduğu gibi kâğıdın nde kısa bacaklı, üçgen bir örümcek gibi duruyor, ortasından geçen ınkalemin ucu kâğıda değiyordu. Onlar kıkırdarken Nadine resim rinden koparılmış büyük sayfaları yerden almış ve “yıldız düzlemin-0 ana dek gelen sözde mesajlara göz gezdirmişti.
Tommy o çilekli vücut şampuanını tekrar kullandığını söylüyor.
Annen iyiymiş.
John kafeteryadaki fasulyelerden yemezsen hu kadar çok OSURMAĞINI söylüyorl
Ve bunlar gibi aptalca başka şeyler.
Gülüşmeleri artık tekrar başlayabilecekleri seviyeye inmiş, birazcık leşmişlerdi. Üç kız yatağın üstüne oturmuş, birer parmaklarını cadı sının üstüne koymuşlardı. Bir süre hiçbir şey olmamış, sonra tahta mişti.
“Sen yaptın Sandy!” diye suçlamıştı Rachel.
“Hiç de bile!”
“Şişştl”
Tahta tekrar titreşmiş ve kızlar susmuştu. Hareket etmiş, durmuş, tek-pırdamıştı. B harfi oluşmuştu.
“Bb...” dedi Sandy adındaki kız.
■‘Bok ye, evet,” demişti diğer kızlardan biri ve tekrar kıkırdamaya tuşlardı.
‘Şişşt!” demişti Rachel ciddi bir ifadeyle.
Tahta daha süratli hareket etmeye başlamış. A, B ve A harflerini oluş-ştu.
‘Sevgili babacığım, bebeğin burada,” demişti Patty ya da ismi her ne gülmüştü. “Babamdır mutlaka. Üç yaşımdayken kalp krizi geçirip tü."
‘Yazmaya devam ediyor,” demişti Sandy.
Tahta DİYOR Kİ sözcüklerini oluşturmuştu.
823
9, j'u^uııue ıiKsınti dolubj'
olan biteni izliyordu.
“Bir grup kız anlamadığı bir şeyle oynuyor,” demişti at “Olan bu işte.” Sesi alçak bir fısıltıdan ibaretti.
“BABA DİYOR KÎ PATTY,” demişti Sandy. “Gerçekten de babanmış Pats.”
Yine gülüşmeler olmuştu.
At suratlı kızın gözlükleri vardı. Ellerini ceplerinden çıkart lüklerini almış ve camlarını silmeye başlamıştı. Bu arada Nadir dayarak açıklama yapmaya devam ediyordu. “Cadı tahtası med; kullandığı bir alet. Kinezyologların...”
“Dediklerine göre cadı tahtası muhtemelen bilinçli aklın linçaltınm yönlendirdiği minik kas hareketlerine tepki gösteriyi yumlar ise cadı tahtasını ruhani âlemdeki varlıkların hareket e iddia ediyor elbette...”
Cadı tahtasının etrafında toplanmış kızlardan bir başka histı kaha tufanı yükselmişti. At suratlı kızın omzunun üzerinden bakaı oluşan yazıyı görmüştü; BABA DİYOR Kİ PATTY ARTIK.
“...yemeyi kessin, çünkü balina gibi oldu.” diye tamamlamış dan biri ve yine gülmeye başlamışlardı.
“Her neyse, dalga geçiyorlar işte.” demişti at suratlı kız kibii çümseme ifadesiyle. “Hiç akıllıca değil. Otomatik yazımın tehlil leceğini hem bilimadamları, hem medyumlar kabul ediyor."
“Ruhlar bu gece pek arkadaş canlısı değil galiba, ne dersin"' Nadine gülümseyerek.
“Belki ruhlar her zaman böyledir,” demişti at suratlı kız.ö bir bakış fırlatarak. “Ya da bilinçaltından hiç hazırlıklı olmadığı saj alabilirsin. Otomatik yazımın kontrolden çıktığı pek çok k^ var. İnsanlar bu yüzden akıllarım kaçırmış.”
Nadine at suratlı kıza cevap veremeden oda, öncekilerden daha şiddetli kahkahalarla doluvermişti. Patty adlı kız gülerek yataktan yuvarlanmış, karnını tutarak havayı tekmeliyordu. Mesajın tamamı şöyleydi; BABA DİYOR Kİ PATTY ARTIK LEONARD KATZ İLE ARKA KOLTUKTA FİNGİRDEMESİN.
“Bunu sen yaptın!” demişti Patty nihayet doğrulup oturabildiğinde.
“Ben değildim Patty! Gerçekten!”
“Babandı! Öteki dünyadan mesaj gönderdi! Ölümün ötesinden!” demişti bir başka kız sesini Boris Karloff gibi yaparak. Nadine, kızın taklitle bir hayli başarılı olduğunu düşünmüştü. “Bir daha LeonardTn arabasının arka koltuğunda donunu çıkaracak olursan babanın gözünün üzerinde olacağını hatırla!”
Bunun üzerine bir başka kahkaha krizi yaşanmıştı. Gülüşmeler devam ederken Nadine gidip RachelTn koluna dokunmuştu. Ona ödevi sorup gitmeye niyetliydi.
“Nadine!” demişti Rachel. Yanakları pembeleşmişti, gözleri neşeyle parlıyordu, “ötür da ruhların sana ne gibi bir mesajı varmış görelim!"
“Yok, ben sadece ödevi sormak için..."
“Aman, ödeve sıçayım! Burada önemli bir şey yapıyoruz Nadine! Mutlaka denemelisin. Gel, yanıma otur. Janey, sen diğer tarafa geç."
Janey, Nadine’in karşısına geçmiş ve Rachel Timms’in sonu gelmeyen ısrarları üzerine kendini, parmağını diğer kızlarla beraber cadı tahtasının üstüne koymuş bulmuştu. Nedense başını çevirmiş ve omzu üzerinden at suratlı kıza bakmıştı. Kız başını iki yana sallamış ve tavandaki floresan lambanın ışığı gözlüklerinin camlarından yansıyarak gözlerini îirçift ışık gano excel kahve patlamasına çevirmişti.
El fenerinin aydınlığında bir başka cadı tahtasına bakarken o an corkınuş olduğunu hatırladı. Ama sonra bunun sadece bir oyun olduğunu lüşünmüştü. Kıkırdayan bir grup kızın arasında ne gibi bir korkunçluk neydana gelebilirdi ki? Gerçek ruhların gelmeyi seçmesi için bundan dala uygunsuz bir ortam olabileceğini sanmıyordu.
“Şimdi herkes sessiz olsun,” diye buyurmuştu Rachel. “Ey ruhlar, brdeşimiz Nadine Cross için bir mesajınız var mı?”
Cadı tahtası kıpırdamamıştı. Nadine hafifçe utanmıştı. “Duyduk duymadık demeyin,” demişti Boris KarloFf kız aynı ölçüde başarılı bir Bullwinkle Moose sesiyle. konuşacak!”
Yine kıkırdamalar olmuştu.
“Şişşt!” demişti Rachel ve gülüşmeler kesilmişti.
Nadine diğer kızlardan biri bir süre daha tahtayı hareket
kendi hareket ettirip ÖCÜ! gibi kısa bir şey yazmaya karar vermi^j | lece ödevi öğrenip odasına dönebilirdi.
Tam düşündüğünü yapacakken cadı tahtası parmağının altmdj,, çe hareket etmişti. Kurşunkalem, boş sayfa üzerinde çaprazlama,be| bir iz bırakmıştı.
“Hey! Anlamsızca çekiştirmek yok ruhlar!” demişti Rachel.Sesj,. belli belirsiz bir tedirginlik vardı. “Sen mi yaptın Nadine?”
“Hayır.”
“Jane.”
“I-ıh. Gerçekten.”
Cadı tahtası yine sertçe hareket ederek kâğıdın sol üst köşes! yönelmişti. Neredeyse parmakları üzerinden ayrılacaktı.
“Vay canına,” demişti Nadine. “Siz de hissettiniz mi. nasıl...”
Hissetmişlerdi ama ne Rachel ne de Jane Fargood daha sonrabııl nuyu onunla konuşacaktı. Ve o geceden sonra iki kızın daonuodaianı istemediğini hissetmişti. Sanki ikisi de onun yakınında olmaktankoıb ya başlamıştı.
Cadı tahtası aniden parmaklarının altında titreşmeye başlamıştı; lantide çalışan bir arabanın tamponuna hafifçe dokunmak gib' Titreşim düzenli ve huzursuz ediciydi. Bir insanın çok belli etmeb meydana getirebileceği bir hareket değildi.
Kızlar suskunlaşmıştı. Yüzlerinde bir seansa katılmış ve bekleı dik, gerçek bir olayla -masanın aniden sarsılmaya başlaması, duvJ tıkırtılar gelmesi, medyumun burun deliklerinden dumanlar çık® karşılaşmış insanların o şaşkın ifadesi vardı. Başlayan olayın hemb sini hem devam etmesini isteyen o solgun beklenti hepsinin y®® okunuyordu. Korkuyla heyecanın karışımıydı bu ve yüzlerinde bu ife‘ duğunda insanlar tıpkı kafatasına benzerdi.bolu satılık daire sundu..
